Tuesday, February 20, 2007
Thursday, February 15, 2007
Vrijdag 16 februari
Vandaag geeft Debbie vier lessen en ik heb een dagje rust. Nu heb ik dus de tijd om eindelijk iets voor jullie te schrijven. Ik zal me beperken tot wat er de laatste dagen gebeurd is, want als ik alles moet vertellen wat we hier beleven, vrees ik dat ik een klein boek zal moeten schrijven. Woensdag was voor Debbie en mij een heel leuke dag. Valentijn wordt hier op school echt gevierd en alle leerlingen droegen rode en roze kledij en er hingen overal hartjes en zo. 't Was echt heel leuk om te zien hoe belangrijk dit feest hier wordt gevonden. Ik gaf die dag les in de 11th grade en gaf hen mijn eigen Valentijnscadeautje, dat ik eigenlijk een beetje gestolen had van Antoine de Saint-Exupery: On ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux. (Petit Prince)
Omdat we Valentijn hier helemaal alleen moesten vieren, besloten Debbie, Sibille en ik om samen naar de opera te gaan als troost. We zagen de voorstelling van La Traviata van Verdi en het overtrof echt onze verwachtingen. De opera was prachtig. De zangers en zangeressen hadden ongelofelijk mooie stemmen en de hele sfeer die errond hing was fantastisch. Het werd een heel geslaagde avond, maar na een drie uur durende opera, was het voor ons helaas tijd om meteen in ons bedje te kruipen.
Gisteren stond voor ons een bezoek aan het Estse parlement en het stadhuis van Tallinn op het programma. Vooral het bezoek aan het parlement was heel interessant. Daar had Virve voor ons een ontmoeting, een soort debat geregeld met Mart Laar. Mart Laar is hier een heel bekend historicus en politicus. Hij was in het verleden al twee keer eerste minister van Estland. Hij gaf echt heel interessante antwoorden op de vragen die we voor hem hadden voorbereid. Hij gaf ons de indruk een heel creatief man te zijn. Hij vertelde dat Estland vooral op het vlak van ICT een pioniersrol wil spelen binnen de Europese Unie. Ik denk dat ze met de programma's die hier ontwikkeld worden (Skype bijvoorbeeld) heel goed op weg zijn om die voortrekkersrol in te nemen. Virve nam ons ook mee naar het winkeltje van de meest bekende pottenbakker hier in Tallinn om een heerlijk kopje thee te drinken vlak naast de oude stadsmuur. Ook dat bezoek was erg gezellig en sfeervol. Het deed me op een manier wat denken aan de pottenbakker in Meigem (bij Deinze). Ook bij deze pottenbakker zweefden er overal engeltjes in het rond.
We ontdekken hier elke dag nieuwe bezienswaardigheden en toffe winkeltjes. Neenee, we zijn zeker nog niet uitgekeken op deze stad. We houden jullie zeker op de hoogte van al onze nieuwe ontdekkingen!
Warme groeten,
Jolien
x
Omdat we Valentijn hier helemaal alleen moesten vieren, besloten Debbie, Sibille en ik om samen naar de opera te gaan als troost. We zagen de voorstelling van La Traviata van Verdi en het overtrof echt onze verwachtingen. De opera was prachtig. De zangers en zangeressen hadden ongelofelijk mooie stemmen en de hele sfeer die errond hing was fantastisch. Het werd een heel geslaagde avond, maar na een drie uur durende opera, was het voor ons helaas tijd om meteen in ons bedje te kruipen.
Gisteren stond voor ons een bezoek aan het Estse parlement en het stadhuis van Tallinn op het programma. Vooral het bezoek aan het parlement was heel interessant. Daar had Virve voor ons een ontmoeting, een soort debat geregeld met Mart Laar. Mart Laar is hier een heel bekend historicus en politicus. Hij was in het verleden al twee keer eerste minister van Estland. Hij gaf echt heel interessante antwoorden op de vragen die we voor hem hadden voorbereid. Hij gaf ons de indruk een heel creatief man te zijn. Hij vertelde dat Estland vooral op het vlak van ICT een pioniersrol wil spelen binnen de Europese Unie. Ik denk dat ze met de programma's die hier ontwikkeld worden (Skype bijvoorbeeld) heel goed op weg zijn om die voortrekkersrol in te nemen. Virve nam ons ook mee naar het winkeltje van de meest bekende pottenbakker hier in Tallinn om een heerlijk kopje thee te drinken vlak naast de oude stadsmuur. Ook dat bezoek was erg gezellig en sfeervol. Het deed me op een manier wat denken aan de pottenbakker in Meigem (bij Deinze). Ook bij deze pottenbakker zweefden er overal engeltjes in het rond.
We ontdekken hier elke dag nieuwe bezienswaardigheden en toffe winkeltjes. Neenee, we zijn zeker nog niet uitgekeken op deze stad. We houden jullie zeker op de hoogte van al onze nieuwe ontdekkingen!
Warme groeten,
Jolien
x
Wednesday, February 14, 2007
Woensdag 14 februari
Omdat het voor ons enorm drukke tijden zijn geweest met de eerste lesvoorbereidingen en lessen, zijn we er nog niet echt in geslaagd veel neer te schrijven voor jullie. Toch wilden we jullie laten weten dat we het hier echt goed stellen. We zijn terechtgekomen in een superleuke school met heel vriendelijke leerkrachten die altijd klaar staan om te helpen waar nodig. De lessen verlopen tot nu toe goed en we zijn erg blij dat we deze kans gekregen hebben want het is echt uniek om dit te mogen doen.
Naast het lesgeven en voorbereiden, hebben we de afgelopen week ook heel wat bijgeleerd over de Estse cultuur. We konden letterlijk en figuurlijk 'proeven' van alles wat dit mooie land te bieden heeft. Er rest ons nu te weinig tijd om uitgebreid te vertellen over onze avonturen maar misschien kunnen enkele sfeerbeelden al veelzeggend zijn! We hopen alvast dat je ervan geniet!
Warme groeten,
Debbie en Jolien
Tuesday, February 6, 2007
Maandag 5 februari
Tegen 11u30 werden we opgewacht aan Tallinn English College door Virve. The Tallinn English College is feitelijk geen Engels college, maar er wordt er meer Engels geleerd dan een andere school.
Je komt er niet zomaar binnen, iemand doet de deur voor je open. Ook moet je er een schoenenwissel ondergaan. Heel vreemd misschien, maar met de sneeuwval is het te begrijpen dat ze de school netjes willen houden (ook al zijn er twee bejaarde vrouwtjes druk in de weer met schoonmaken…) Virve toonde ons onder andere de leraarskamer. Maar het belangrijkst voor ons was de klas van Hedwig. Van deze leerkracht nemen we de komende twee weken het werk over. Als je de klas bekijkt, is er weinig verschil met onze klassen, maar er is iets meer ruimte. Dit doordat er weinig banken staan. Het bord is ook een slagje kleiner, niet zo handig als je immense schoolborden gewoon bent. Qua media is er een tv, radio en laptop beschikbaar. In deze klas zullen Jolien en ik les geven aan leerlingen van het secundair onderwijs. Het onderwijs in die school is er onderverdeeld in drie graden: van 7 tot 11, 12 tot 15 en 16 tot 18. De twee laatste graden worden de onze. Na de middagpauze, die in Tallinn slechts 45 minuten duurt, zochten Jolien en ik eetoorden op.
Opnieuw richting Tallinn English College, na de lunchpauze. Ditmaal werden we opgewacht door een andere Virve, één van de directrices aldaar. Na een kort gesprekje in een aparte ruimte was het tijd voor een rondleiding doorheen het schoolcomplex. De school is niet te vergelijken met die bij ons, dit moet nog blijken uit de foto’s. Er is een zwembad en gymnasium, beide bruikbaar vanaf maart. In de kelderverdieping bevindt zich een cafetaria en de eetzaal. De school beschikt over gangen waarin je kan verdwalen en na één dagje rondlopen heb je nog niet alles gezien. Over de middag willen Jolien en ik er blijven eten. Het is er namelijk heel goedkoop, 14 EEK.
14u15, spannend moment, eerste les Frans observeren. De leerkracht die Frans onderwijst en 3 weken onze mentor zal zijn, heet Hedvig, een heel vriendelijke en behulpzame leerkracht! Maar qua les hebben we bitter weinig gezien: 3 oefeningen + een luisteroefening zijn gemaakt in 45 minuten. De leerlingen babbelden tijdens de les en het leek noch de leerkracht noch de andere leerlingen veel te storen. Vreemd om zien, zeker als je zelf bent geleerd de klas in de hand te houden. 'k Hou 't toch liever bij m'n eigen aanpak :) De handleiding van het vak Frans heet Extra 1 Méthode de français. Of de handleiding veel gelijkenissen en/of verschillen vertoont met de onze moet nog blijken.
Maar het moet gezegd dat het daar een gezellige boel is met heel vriendelijke, attente en behulpzame mensen!
Groetjes aan iedereen die mij kent en die dit blog bezoekt!
Debbie
Je komt er niet zomaar binnen, iemand doet de deur voor je open. Ook moet je er een schoenenwissel ondergaan. Heel vreemd misschien, maar met de sneeuwval is het te begrijpen dat ze de school netjes willen houden (ook al zijn er twee bejaarde vrouwtjes druk in de weer met schoonmaken…) Virve toonde ons onder andere de leraarskamer. Maar het belangrijkst voor ons was de klas van Hedwig. Van deze leerkracht nemen we de komende twee weken het werk over. Als je de klas bekijkt, is er weinig verschil met onze klassen, maar er is iets meer ruimte. Dit doordat er weinig banken staan. Het bord is ook een slagje kleiner, niet zo handig als je immense schoolborden gewoon bent. Qua media is er een tv, radio en laptop beschikbaar. In deze klas zullen Jolien en ik les geven aan leerlingen van het secundair onderwijs. Het onderwijs in die school is er onderverdeeld in drie graden: van 7 tot 11, 12 tot 15 en 16 tot 18. De twee laatste graden worden de onze. Na de middagpauze, die in Tallinn slechts 45 minuten duurt, zochten Jolien en ik eetoorden op.
Opnieuw richting Tallinn English College, na de lunchpauze. Ditmaal werden we opgewacht door een andere Virve, één van de directrices aldaar. Na een kort gesprekje in een aparte ruimte was het tijd voor een rondleiding doorheen het schoolcomplex. De school is niet te vergelijken met die bij ons, dit moet nog blijken uit de foto’s. Er is een zwembad en gymnasium, beide bruikbaar vanaf maart. In de kelderverdieping bevindt zich een cafetaria en de eetzaal. De school beschikt over gangen waarin je kan verdwalen en na één dagje rondlopen heb je nog niet alles gezien. Over de middag willen Jolien en ik er blijven eten. Het is er namelijk heel goedkoop, 14 EEK.
14u15, spannend moment, eerste les Frans observeren. De leerkracht die Frans onderwijst en 3 weken onze mentor zal zijn, heet Hedvig, een heel vriendelijke en behulpzame leerkracht! Maar qua les hebben we bitter weinig gezien: 3 oefeningen + een luisteroefening zijn gemaakt in 45 minuten. De leerlingen babbelden tijdens de les en het leek noch de leerkracht noch de andere leerlingen veel te storen. Vreemd om zien, zeker als je zelf bent geleerd de klas in de hand te houden. 'k Hou 't toch liever bij m'n eigen aanpak :) De handleiding van het vak Frans heet Extra 1 Méthode de français. Of de handleiding veel gelijkenissen en/of verschillen vertoont met de onze moet nog blijken.
Maar het moet gezegd dat het daar een gezellige boel is met heel vriendelijke, attente en behulpzame mensen!
Groetjes aan iedereen die mij kent en die dit blog bezoekt!
Debbie
Maandag 5 februari
Vandaag was voor ons een spannende dag omdat we vandaag voor de eerste keer onze mentor en onze nieuwe stageschool te zien zouden krijgen. Toen we rond de middag op onze stageschool aankwamen, konden we voor de eerste keer binnengaan in dit prachtige gebouw dat we tot nu toe enkel aan de buitenkant hadden gezien. De binnenkant was voor ons nog mooier dan we het hadden voorgesteld.
Bij het binnenkomen in deze ‘English College’ werd de deur voor ons geopend door een vriendelijke vrouw. Zij moest ook voor het onderhoud van de imposante inkomsthal instaan en zorgde er, samen met een collega, voor dat alle jassen en ‘outdoor’ schoenen van de leerlingen en leerkrachten een vaste plaats aan één van de vele kapstokken in de hal kreeg. Ook wij lieten hier onze jas en buitenschoenen achter en wisselden die in voor een paar nette laarsjes die we binnen konden dragen.
Eerst hadden we daar een ontmoeting met onze mentor Hedvig. Zij was enorm vriendelijk en erg geïnteresseerd in wat wij wilden leren en wat wij met de leerlingen wilden bespreken tijdens onze lessen. De tijd met Hedvig ging snel voorbij en we hadden, na het eerste vrij algemene kennismakingsgesprek, nog net de tijd om met haar af te spreken dat we deze week zoveel mogelijk lessen zouden observeren. De eerste les die we konden observeren zou al deze namiddag doorgaan.
Na een korte middagpauze, werden we verwacht bij één van de directieleden. Een vriendelijke dame, Virve, kwam ons bij de administratie oppikken en wilde ons graag leren kennen. Deze directrice vertelde ons ook veel over de school en de organisatie ervan. De ‘English College’ is een school waar leerlingen tussen 7 en 18 jaar school kunnen lopen. De leerlingen krijgen gedurende hun schoolcarrière meer Engels dan het geval is in andere Estse scholen. De leerlingen worden onderverdeeld in 3 graden. De eerste graad omvat alle leerlingen tussen 7 en 11 jaar oud, de tweede alle leerlingen tussen 12 en 15 jaar en de derde alle leerlingen tussen 16 en 18 jaar. Hoe ouder de leerlingen worden, hoe meer Engels ze krijgen. Het aantal uren Engels per week gaat van vijf tot tien uur in de hoogste klassen. Wij kunnen met een gerust hart slapen, deze leerlingen zullen ons allemaal goed begrijpen wanneer wij iets willen uitleggen in het Engels.
Na het kennismakingsgesprek met de directrice, nam ze ons mee op een tocht door de school. Ze toonde ons op de laagste verdieping een prachtige eetzaal en een cafétaria die de hele schooldag geopend is voor de leerlingen. Daarna trokken we naar boven en daar toonde ze ons een zeer moderne bibliotheek waar ook wij veel Engelstalige boeken kunnen ontlenen. We zetten onze tocht verder en gingen terug naar beneden waar Virve ons de prachtige lerarenkamer en werkkamer voor leerkrachten toonde. In vergelijking met onze Vlaamse secundaire scholen is deze school ronduit schitterend. Over twee weken wordt er zelfs een nieuw deel van de school geopend waarin je een prachtige gymzaal en een zwembad, groter dan de meeste stedelijke zwembaden bij ons, terugvindt. Het moet fantastisch zijn om hier als leerling naar school te mogen gaan.
Om 14u35 konden we de laatste les Frans van de dag bij onze mentor Hedvig observeren. We mochten onze computer gebruiken om een verslag van de les te maken maar mochten helaas niet filmen tijdens onze observatielessen. Later zullen we wel mogen filmen als we zelf les geven, wat we zeker ook zullen proberen. De les was eigenlijk niet echt heel bijzonder voor ons. Er werden een aantal oefeningen klassikaal gemaakt, maar daarbij viel wel op dat er heel veel en heel luid tussendoor gepraat werd. Misschien is dat hier de normale gang van zaken, maar na één les gezien te hebben, kan ik me hier nog geen mening over vormen. Hedvig was wel enorm vriendelijk naar ons toe en nodigde ons uit om de meeste lessen Frans deze week te volgen. Dat leek ons zeker geen slecht idee en morgen zullen wij om 9u10 stipt in de klas van mentor Hedvig aanwezig zijn. Afwachten dus wat deze nieuwe dag ons allemaal zal brengen, ik kijk er alvast naar uit. A demain!
Warme groetjes,
Jolien
Bij het binnenkomen in deze ‘English College’ werd de deur voor ons geopend door een vriendelijke vrouw. Zij moest ook voor het onderhoud van de imposante inkomsthal instaan en zorgde er, samen met een collega, voor dat alle jassen en ‘outdoor’ schoenen van de leerlingen en leerkrachten een vaste plaats aan één van de vele kapstokken in de hal kreeg. Ook wij lieten hier onze jas en buitenschoenen achter en wisselden die in voor een paar nette laarsjes die we binnen konden dragen.
Eerst hadden we daar een ontmoeting met onze mentor Hedvig. Zij was enorm vriendelijk en erg geïnteresseerd in wat wij wilden leren en wat wij met de leerlingen wilden bespreken tijdens onze lessen. De tijd met Hedvig ging snel voorbij en we hadden, na het eerste vrij algemene kennismakingsgesprek, nog net de tijd om met haar af te spreken dat we deze week zoveel mogelijk lessen zouden observeren. De eerste les die we konden observeren zou al deze namiddag doorgaan.
Na een korte middagpauze, werden we verwacht bij één van de directieleden. Een vriendelijke dame, Virve, kwam ons bij de administratie oppikken en wilde ons graag leren kennen. Deze directrice vertelde ons ook veel over de school en de organisatie ervan. De ‘English College’ is een school waar leerlingen tussen 7 en 18 jaar school kunnen lopen. De leerlingen krijgen gedurende hun schoolcarrière meer Engels dan het geval is in andere Estse scholen. De leerlingen worden onderverdeeld in 3 graden. De eerste graad omvat alle leerlingen tussen 7 en 11 jaar oud, de tweede alle leerlingen tussen 12 en 15 jaar en de derde alle leerlingen tussen 16 en 18 jaar. Hoe ouder de leerlingen worden, hoe meer Engels ze krijgen. Het aantal uren Engels per week gaat van vijf tot tien uur in de hoogste klassen. Wij kunnen met een gerust hart slapen, deze leerlingen zullen ons allemaal goed begrijpen wanneer wij iets willen uitleggen in het Engels.
Na het kennismakingsgesprek met de directrice, nam ze ons mee op een tocht door de school. Ze toonde ons op de laagste verdieping een prachtige eetzaal en een cafétaria die de hele schooldag geopend is voor de leerlingen. Daarna trokken we naar boven en daar toonde ze ons een zeer moderne bibliotheek waar ook wij veel Engelstalige boeken kunnen ontlenen. We zetten onze tocht verder en gingen terug naar beneden waar Virve ons de prachtige lerarenkamer en werkkamer voor leerkrachten toonde. In vergelijking met onze Vlaamse secundaire scholen is deze school ronduit schitterend. Over twee weken wordt er zelfs een nieuw deel van de school geopend waarin je een prachtige gymzaal en een zwembad, groter dan de meeste stedelijke zwembaden bij ons, terugvindt. Het moet fantastisch zijn om hier als leerling naar school te mogen gaan.
Om 14u35 konden we de laatste les Frans van de dag bij onze mentor Hedvig observeren. We mochten onze computer gebruiken om een verslag van de les te maken maar mochten helaas niet filmen tijdens onze observatielessen. Later zullen we wel mogen filmen als we zelf les geven, wat we zeker ook zullen proberen. De les was eigenlijk niet echt heel bijzonder voor ons. Er werden een aantal oefeningen klassikaal gemaakt, maar daarbij viel wel op dat er heel veel en heel luid tussendoor gepraat werd. Misschien is dat hier de normale gang van zaken, maar na één les gezien te hebben, kan ik me hier nog geen mening over vormen. Hedvig was wel enorm vriendelijk naar ons toe en nodigde ons uit om de meeste lessen Frans deze week te volgen. Dat leek ons zeker geen slecht idee en morgen zullen wij om 9u10 stipt in de klas van mentor Hedvig aanwezig zijn. Afwachten dus wat deze nieuwe dag ons allemaal zal brengen, ik kijk er alvast naar uit. A demain!
Warme groetjes,
Jolien
Zondag 4 februari
Koffie deze ochtend, daar kikkert een mens van op als je ’t mij vraagt! Daarnaast was er ook een typische koek als ontbijt en als klap op de vuurpijl chocoladelikeur! Omstreeks 10 uur ’s ochtends dan nog wel… De bewijzen zijn er, want heb foto’s gemaakt.
Deze middag hebben we eveneens contact met het thuisland proberen te zoeken (en vinden) in ’n internetcafé. 25 EEK verschaft toegang tot internet voor een goeie 20 minuten. De 20 minuten zijn helaas voorbij voor je het goed en wel beseft… Mijn eerste code bleek ook al niet te werken, op naar de 2de en goeie dan maar. Heb 5 minuten mijn zus gesproken via msn en een comment nagelaten voor Matthias en that’s it. Time flies by when you’re having fun… Al bij al waren de 20 minuten geen verloren minuten, maar geef mij toch maar een internetaansluiting hoor!
Daarna tot het besef komen dat The Germans are Coming! En inderdaad, omstreeks 16 uur arriveren een Duitse man van 32 en een Duitse vrouw van 26, genaamd Mirco en Sebille. We zijn met hen en Virve naar de bank en de supermarkt geweest, trouwens al een overbekende plek voor Jolien en ik… Op de boodschappenlijst stond dit maal: zalm, pasta, jam, brood, pannenkoeken etc. Virve vroeg ons in de winkel naar favoriete chocolade. Geen al te moeilijke vraag. En dan heeft Virve die maar voor ons gekocht! Het gaat om een witte suikerachtige vulling met brandy, omgoten met een laagje zwarte chocolade en afgewerkt met groengekleurde fijne nootjes. Al aan het watertanden aldaar?
Nog enkele opmerkelijke zaken over Estland en Tallinn vermelden:
O Het wordt snel donker, meerbepaald rond 16u30.
O Winkels zijn enorm lang toegankelijk, bepaalde tot 23 uur!
O De mensen hebben de allure welstellend te zijn. Het beeld dat ik voordien had over de gemiddelde Est is volledig veranderd.
O Temperaturen kunnen dalen tot beneden 25°C... En 'k overdrijf dus niet he Matthias, hehe!
Tot zover dit verslag!
Debbie
Deze middag hebben we eveneens contact met het thuisland proberen te zoeken (en vinden) in ’n internetcafé. 25 EEK verschaft toegang tot internet voor een goeie 20 minuten. De 20 minuten zijn helaas voorbij voor je het goed en wel beseft… Mijn eerste code bleek ook al niet te werken, op naar de 2de en goeie dan maar. Heb 5 minuten mijn zus gesproken via msn en een comment nagelaten voor Matthias en that’s it. Time flies by when you’re having fun… Al bij al waren de 20 minuten geen verloren minuten, maar geef mij toch maar een internetaansluiting hoor!
Daarna tot het besef komen dat The Germans are Coming! En inderdaad, omstreeks 16 uur arriveren een Duitse man van 32 en een Duitse vrouw van 26, genaamd Mirco en Sebille. We zijn met hen en Virve naar de bank en de supermarkt geweest, trouwens al een overbekende plek voor Jolien en ik… Op de boodschappenlijst stond dit maal: zalm, pasta, jam, brood, pannenkoeken etc. Virve vroeg ons in de winkel naar favoriete chocolade. Geen al te moeilijke vraag. En dan heeft Virve die maar voor ons gekocht! Het gaat om een witte suikerachtige vulling met brandy, omgoten met een laagje zwarte chocolade en afgewerkt met groengekleurde fijne nootjes. Al aan het watertanden aldaar?
Nog enkele opmerkelijke zaken over Estland en Tallinn vermelden:
O Het wordt snel donker, meerbepaald rond 16u30.
O Winkels zijn enorm lang toegankelijk, bepaalde tot 23 uur!
O De mensen hebben de allure welstellend te zijn. Het beeld dat ik voordien had over de gemiddelde Est is volledig veranderd.
O Temperaturen kunnen dalen tot beneden 25°C... En 'k overdrijf dus niet he Matthias, hehe!
Tot zover dit verslag!
Debbie
Zondag 4 februari
Vandaag is het zondag dus voor ons was dit de perfecte dag om zélf op verkenning te gaan in het centrum van Tallinn. We kennen nu al vrij goed onze weg in deze, niet al te grote stad en stapten dus rond 11 uur richting ‘old town’. Vandaag hadden we voor de eerste echt de tijd om eens te snuisteren in de vele winkeltjes die Tallinn rijk is.
We besloten om ons te laten leiden door onze intuïtie en na een korte tocht door kleine, gezellige steegjes, kwamen we aan bij een gebouw dat onze aandacht trok. Het mooie, witte gebouw bleek een middeleeuws restaurantje te zijn. Als echte toeristen, gingen Debbie en ik voor het raam staan en namen we binnen een kijkje. Wat we binnen zagen leek ons erg gezellig. Mensen zaten er te genieten van een lekkere middeleeuwse maaltijd in een prachtig decor. We besloten hier vast en zeker later nog eens terug te komen om onze smaakpapillen te verwennen. (Niet dat dat nu nog niet het geval was geweest want de Estse pannenkoeken, broodjes en zelfs pralines zijn best lekker.)
Wat verder in datzelfde straatje, zagen we om de hoek een prachtig kraampje staan. Bovenop dat kraampje stond dezelfde naam als het restaurantje dat we zonet gezien hadden. ‘Old Hansa’. In dit kraampje stond een middeleeuws gekleed meisje. Zij maakte heerlijke zoete, geroosterde amandelen, bereid met suiker en een kruidenmengeling. Blijkbaar hoorde dit kraampje bij het restaurant. Er was wat verderop zelfs nog een winkeltje waar je allerlei middeleeuwse dingen kon kopen. Van schoenen, over kledij, naar keramiek en glaswerk, je kon het er allemaal vinden. Dit alles was gekaderd in een prachtig middeleeuws decor. Echt een bezoekje waard als je ooit naar Tallinn zou komen.
We zetten daarna onze tocht verder en stuitten op een heel klein winkeltje met allerlei houten speelgoed, vingerpopjes, handpoppen,… Zowel Debbie en ik konden het niet nalaten om hier al een eerste souveniertje te kopen. (Jaja Marlies, als je dit leest, het is voor u, maar ik verklap nog niet wat het is!) Ook een winkeltje met heel grappige mutsen trok onze aandacht. We gingen naar binnen en probeerden er enkele uit, met nogal grappige foto’s van Debbie en ik tot gevolg.
Onze tocht eindigde bij een internetwinkel waar we voor 20 minuten online konden gaan voor 25 EEK of bijna 2 euro. Die 20 minuten waren spijtig genoeg te kort om al zaken op onze blogspot te kunnen zetten. We slaagden er wel in snel enkele mailtjes te sturen om te laten weten dat alles hier echt wel in orde is. Na ons korte internetavontuur ging onze tocht terug huiswaarts.
Debbie en ik werkten na het middageten aan onze presentatie van België. Er is zoveel dat we over ons kleine landje willen vertellen. Dat vertaalt zich dan ook in een vijftigtal dia’s in een powerpointpresentatie. We hopen dus dat we voldoende tijd zullen krijgen om ons landje naar believen te kunnen voorstellen, zowel aan andere buitenlandse studenten als aan de leerlingen in de klassen waar we Frans zullen geven.
De tijd vloog echt tijdens het werken aan die presentatie, zodat we ons erg moesten haasten om de afwas te doen voor onze nieuwe appartementsgenoten, twee Duitse studenten, zouden aankomen. We slaagden erin net op tijd klaar te zijn om onze nieuwe studenten te verwelkomen. Het eerste contact met Sybille en Mirco was heel aangenaam. Ze zijn net als ons ook heel nieuwsgierig naar dit land en alle aspecten ervan. Voor ons werd het, met onze twee kompanen erbij, wel wat moeilijker. Mirco spreekt namelijk enkel Engels, naast het Duits en Sybille spreekt dan weer enkel Frans als tweede taal. We moeten dus voortdurend switchen van Engels naar Frans en omgekeerd zodat beiden ons kunnen verstaan.
De avond verliep heel rustig met ons vieren. Bij gebrek aan meer dan twee stoelen, moesten we echter naar andere oplossingen zoeken. Debbie probeerde eerst een soort wasmand uit, maar moest dit helaas bekopen met een heel aantal blauwe plekken op haar bips. We besloten dan maar de hoofdkussens die we teveel hadden, te gebruiken als zeer laag stoeltje. Gelukkig zullen we morgen twee extra stoelen krijgen zodat we vanaf dan allemaal tegelijk aan tafel kunnen eten. We kijken er al naar uit!
Warme groeten,
Jolien
We besloten om ons te laten leiden door onze intuïtie en na een korte tocht door kleine, gezellige steegjes, kwamen we aan bij een gebouw dat onze aandacht trok. Het mooie, witte gebouw bleek een middeleeuws restaurantje te zijn. Als echte toeristen, gingen Debbie en ik voor het raam staan en namen we binnen een kijkje. Wat we binnen zagen leek ons erg gezellig. Mensen zaten er te genieten van een lekkere middeleeuwse maaltijd in een prachtig decor. We besloten hier vast en zeker later nog eens terug te komen om onze smaakpapillen te verwennen. (Niet dat dat nu nog niet het geval was geweest want de Estse pannenkoeken, broodjes en zelfs pralines zijn best lekker.)
Wat verder in datzelfde straatje, zagen we om de hoek een prachtig kraampje staan. Bovenop dat kraampje stond dezelfde naam als het restaurantje dat we zonet gezien hadden. ‘Old Hansa’. In dit kraampje stond een middeleeuws gekleed meisje. Zij maakte heerlijke zoete, geroosterde amandelen, bereid met suiker en een kruidenmengeling. Blijkbaar hoorde dit kraampje bij het restaurant. Er was wat verderop zelfs nog een winkeltje waar je allerlei middeleeuwse dingen kon kopen. Van schoenen, over kledij, naar keramiek en glaswerk, je kon het er allemaal vinden. Dit alles was gekaderd in een prachtig middeleeuws decor. Echt een bezoekje waard als je ooit naar Tallinn zou komen.
We zetten daarna onze tocht verder en stuitten op een heel klein winkeltje met allerlei houten speelgoed, vingerpopjes, handpoppen,… Zowel Debbie en ik konden het niet nalaten om hier al een eerste souveniertje te kopen. (Jaja Marlies, als je dit leest, het is voor u, maar ik verklap nog niet wat het is!) Ook een winkeltje met heel grappige mutsen trok onze aandacht. We gingen naar binnen en probeerden er enkele uit, met nogal grappige foto’s van Debbie en ik tot gevolg.
Onze tocht eindigde bij een internetwinkel waar we voor 20 minuten online konden gaan voor 25 EEK of bijna 2 euro. Die 20 minuten waren spijtig genoeg te kort om al zaken op onze blogspot te kunnen zetten. We slaagden er wel in snel enkele mailtjes te sturen om te laten weten dat alles hier echt wel in orde is. Na ons korte internetavontuur ging onze tocht terug huiswaarts.
Debbie en ik werkten na het middageten aan onze presentatie van België. Er is zoveel dat we over ons kleine landje willen vertellen. Dat vertaalt zich dan ook in een vijftigtal dia’s in een powerpointpresentatie. We hopen dus dat we voldoende tijd zullen krijgen om ons landje naar believen te kunnen voorstellen, zowel aan andere buitenlandse studenten als aan de leerlingen in de klassen waar we Frans zullen geven.
De tijd vloog echt tijdens het werken aan die presentatie, zodat we ons erg moesten haasten om de afwas te doen voor onze nieuwe appartementsgenoten, twee Duitse studenten, zouden aankomen. We slaagden erin net op tijd klaar te zijn om onze nieuwe studenten te verwelkomen. Het eerste contact met Sybille en Mirco was heel aangenaam. Ze zijn net als ons ook heel nieuwsgierig naar dit land en alle aspecten ervan. Voor ons werd het, met onze twee kompanen erbij, wel wat moeilijker. Mirco spreekt namelijk enkel Engels, naast het Duits en Sybille spreekt dan weer enkel Frans als tweede taal. We moeten dus voortdurend switchen van Engels naar Frans en omgekeerd zodat beiden ons kunnen verstaan.
De avond verliep heel rustig met ons vieren. Bij gebrek aan meer dan twee stoelen, moesten we echter naar andere oplossingen zoeken. Debbie probeerde eerst een soort wasmand uit, maar moest dit helaas bekopen met een heel aantal blauwe plekken op haar bips. We besloten dan maar de hoofdkussens die we teveel hadden, te gebruiken als zeer laag stoeltje. Gelukkig zullen we morgen twee extra stoelen krijgen zodat we vanaf dan allemaal tegelijk aan tafel kunnen eten. We kijken er al naar uit!
Warme groeten,
Jolien
2 februari
8u30, me afvragen of ‘k nog iets nodig heb of nodig zal hebben. 11u30, laatste Belgische maaltijd voor drie weken verorberen. Kan het nog nationalistischer dan Belgische frieten? 15u24, trein nemen richting Deinze. 15u38, aankomen in Deinze. 15u59, samen met mijn pa, oom, Jolien, Tom, Marlies en Jolien haar ma de trein nemen richting Brussel Nationale Luchthaven. 17u08, aankomen in Brussel Nationale Luchthaven.
Pas tonen om je vliegtuigticket af te halen.
Rond 19u20 nam ‘k afscheid van m’n pa en m’n oom. De waterlanders deden hun werk niet, gelukkig maar.
Nogmaals pas tonen, alles wat je bij je hebt in ’n blauw bakje deponeren, vest uit… Daarna door één of ander ding stappen dat controleert of er zich op welke plaats dan ook metaal op je lichaam bevindt. ‘k Ging ervoor, maar moest blijven waar ‘k was. Het ‘ding’ maakte lawaai. Wie had ooit gedacht dat mijn schoenen ’n metaalbom zouden zijn? ’n Vrouw verzocht me m’n schoenen, al aanhoudend, op nog ’n ander ding te plaatsen. Dus, dat deed ‘k. Diezelfde vrouw verzocht me nadien m’n schoenen uit te doen. Dus, dat deed ‘k. Paar minuten later kreeg ‘k m’n schoenen terug. Alles in orde verklaard…
Op weg naar de ‘gate’. Genesteld op ’n bankje hoor ‘k drie mannen voor mij en twee vrouwen naast me in het ‘Estonian’ tegen mekaar praten. ‘k Snap er niks van. Blijkbaar geen enkele andere Belg die zich naar Estland waagt. Vanuit de gate kunnen we ’n blik werpen op ons vliegtuigje. ‘k Zeg ‘vliegtuigje’, want ’t is ’n klein vliegtuig… Hooguit bestemd voor ’n tweehonderdtal personen. 19u40, le moment suprême ! Nogmaals pas tonen en vliegtuigticket, een aangename vlucht toegewenst krijgen en je dan door ’n gang naar de buik van het vliegtuig begeven. Rij 14, plaatsen A en B aan de linkerzijde, met zicht op de vleugel, zijn de onze. Rond 20u start het vliegtuig z’n motoren. De veiligheidsmaatregelen komen ter sprake, ‘k heb er geen oren naar. Terwijl ‘k Humo lees, komt het vliegtuig in beweging. Herken je dat gevoel, de eerste keer op ’n onbekende attractie, de spanning en adrenaline die zich ’n weg boort doorheen je lichaam? Wel, mijn gevoel was daarmee te vergelijken. ’n Vliegtuig dat opstijgt, terwijl je naar de lichtjes onder je kijkt. ’n Vliegtuig dat in volle vaart de aarde verlaat,er afstand van neemt, terwijl je naar de lichtjes onder je kijkt. Onvergetelijk…
’n Vliegtuig nemen is net zoals ’n rit op de trein, de bus, de auto, de fiets… Maar toch, op 10.000 meter hoogte vliegen heeft toch dat ietsje meerwaarde. In die uren op het vliegtuig is Humo ’n gelezen genoot geweest.
22u30, Belgische tijd, brengt ’n zachte landing ons ‘Estonian’ grondgebied. Het eerste opvallende aspect is de sneeuw en de koude die je als ’n zacht deken omarmt. Nogmaals pas tonen. Bagage bemachtigen we in ’n handomdraai. En daarna begint de zoektocht naar Virve, onze coördinator ter plaatse. De zoektocht is snel voorbij. Koffers inladen, Virve haar dochter begroeten die ons naar de verblijfplaats brengt en voor het eerst tot het besef komen dat Tallinn de plaats is waar het ons drie weken om te doen zal zijn. Onderweg lijkt Tallinn gehuld in ’n sneeuwtapijt. ‘k Kijk m’n ogen uit. Op ongeveer 15 minuten van de luchthaven bevindt zich onze verblijfplaats. Drie sleutels zijn nodig om je ’n weg naar de kamers te begeven. Ieder heeft z’n eigen kamer, voorzien van twee bedden, ’n kast, kleerhangers, beddengoed, nachtkastje en ’n staande lamp. Virve geeft ons wat informatie over de hoofdstad en ’n welkomstpakket bestaande uit 2 mandarijntjes, ’n banaan en ’n broodje kaas. Ze is de vriendelijkheid zelve volgens mij! Na het nemen van enkele welkomstfoto’s, het installeren en sturen van ’n sms hier en daar, was het tijd voor ’n welverdiende nachtrust.
Debbie
Pas tonen om je vliegtuigticket af te halen.
Rond 19u20 nam ‘k afscheid van m’n pa en m’n oom. De waterlanders deden hun werk niet, gelukkig maar.
Nogmaals pas tonen, alles wat je bij je hebt in ’n blauw bakje deponeren, vest uit… Daarna door één of ander ding stappen dat controleert of er zich op welke plaats dan ook metaal op je lichaam bevindt. ‘k Ging ervoor, maar moest blijven waar ‘k was. Het ‘ding’ maakte lawaai. Wie had ooit gedacht dat mijn schoenen ’n metaalbom zouden zijn? ’n Vrouw verzocht me m’n schoenen, al aanhoudend, op nog ’n ander ding te plaatsen. Dus, dat deed ‘k. Diezelfde vrouw verzocht me nadien m’n schoenen uit te doen. Dus, dat deed ‘k. Paar minuten later kreeg ‘k m’n schoenen terug. Alles in orde verklaard…
Op weg naar de ‘gate’. Genesteld op ’n bankje hoor ‘k drie mannen voor mij en twee vrouwen naast me in het ‘Estonian’ tegen mekaar praten. ‘k Snap er niks van. Blijkbaar geen enkele andere Belg die zich naar Estland waagt. Vanuit de gate kunnen we ’n blik werpen op ons vliegtuigje. ‘k Zeg ‘vliegtuigje’, want ’t is ’n klein vliegtuig… Hooguit bestemd voor ’n tweehonderdtal personen. 19u40, le moment suprême ! Nogmaals pas tonen en vliegtuigticket, een aangename vlucht toegewenst krijgen en je dan door ’n gang naar de buik van het vliegtuig begeven. Rij 14, plaatsen A en B aan de linkerzijde, met zicht op de vleugel, zijn de onze. Rond 20u start het vliegtuig z’n motoren. De veiligheidsmaatregelen komen ter sprake, ‘k heb er geen oren naar. Terwijl ‘k Humo lees, komt het vliegtuig in beweging. Herken je dat gevoel, de eerste keer op ’n onbekende attractie, de spanning en adrenaline die zich ’n weg boort doorheen je lichaam? Wel, mijn gevoel was daarmee te vergelijken. ’n Vliegtuig dat opstijgt, terwijl je naar de lichtjes onder je kijkt. ’n Vliegtuig dat in volle vaart de aarde verlaat,er afstand van neemt, terwijl je naar de lichtjes onder je kijkt. Onvergetelijk…
’n Vliegtuig nemen is net zoals ’n rit op de trein, de bus, de auto, de fiets… Maar toch, op 10.000 meter hoogte vliegen heeft toch dat ietsje meerwaarde. In die uren op het vliegtuig is Humo ’n gelezen genoot geweest.
22u30, Belgische tijd, brengt ’n zachte landing ons ‘Estonian’ grondgebied. Het eerste opvallende aspect is de sneeuw en de koude die je als ’n zacht deken omarmt. Nogmaals pas tonen. Bagage bemachtigen we in ’n handomdraai. En daarna begint de zoektocht naar Virve, onze coördinator ter plaatse. De zoektocht is snel voorbij. Koffers inladen, Virve haar dochter begroeten die ons naar de verblijfplaats brengt en voor het eerst tot het besef komen dat Tallinn de plaats is waar het ons drie weken om te doen zal zijn. Onderweg lijkt Tallinn gehuld in ’n sneeuwtapijt. ‘k Kijk m’n ogen uit. Op ongeveer 15 minuten van de luchthaven bevindt zich onze verblijfplaats. Drie sleutels zijn nodig om je ’n weg naar de kamers te begeven. Ieder heeft z’n eigen kamer, voorzien van twee bedden, ’n kast, kleerhangers, beddengoed, nachtkastje en ’n staande lamp. Virve geeft ons wat informatie over de hoofdstad en ’n welkomstpakket bestaande uit 2 mandarijntjes, ’n banaan en ’n broodje kaas. Ze is de vriendelijkheid zelve volgens mij! Na het nemen van enkele welkomstfoto’s, het installeren en sturen van ’n sms hier en daar, was het tijd voor ’n welverdiende nachtrust.
Debbie
Zaterdag 3 februari, onze eerste dag in Tallinn
Gisterennacht zijn we na een ongeveer 3 uur durende vlucht aangekomen in Tallinn. In de luchthaven stond Virve, onze begeleidster, ons op te wachten. Estland mag dan wel een koud klimaat hebben, de warme welkomst die Virve ons gaf, zorgde voor een heel warm gevoel vanbinnen. Van de luchthaven ging het naar ons appartement. Dat was voor ons een tweede aangename ‘thuiskomst’. Het appartement heeft vier kamers, één voor elk van ons. De kamers zijn uitgerust met twee éénpersoonsbedden, kastjes en een rek waar ik m’n kleren kwijt kan.
Naast de vier kamers zijn er ook nog een goed uitgerust keukentje, een badkamer en toilet.
Vanochtend was het leuk wakker worden in een, tegen alle verwachtingen in, warm bedje. Debbie en ik verkenden eerst even onze omgeving en gingen op zoek naar een supermarkt om de meest noodzakelijke dingen te kunnen kopen. De supermarkt bevond zich in een winkelcentrum dat veel moderner is dan de winkelcentra die je bij ons kan vinden. We zijn in een moderne stad terechtgekomen, een stad die veel meer te bieden heeft dan we verwacht hadden.
Deze middag nam Maris, een studente die vorig jaar via het Comeniusproject in Tielt terechtkwam, ons op sleeptouw om ons de belangrijkste dingen die de stad te bieden heeft te tonen. Maris was echt heel vriendelijk en toonde ons eerst de school waar we stage zullen lopen. Die is ronduit schitterend. De school zetelt in een prachtig oud gebouw en heeft een nieuw gedeelte waarin je onder andere een moderne gymzaal en een zwembad kan vinden. Ik kijk er al enorm naar uit om daar les te mogen geven.
Maris leidde ons daarna rond in de ‘old town’ met de prachtige middeleeuwse stadsmuren, de vele kerkjes en leuke smalle steegjes. Ze toonde ons ook enkele plaatsen met een prachtig panoramisch zicht op de benedenstad en op de zee. Dit prachtige uitzicht konden Debbie en ik niet aan onze lens laten ontsnappen en werd meteen vastgelegd.
Onze rondleiding eindigde voor een kerkje waar we samen met een heleboel andere Erasmusstudenten een rondrit getrakteerd kregen door alle verschillende delen van Tallinn. We kregen op de bus de minder toeristische, maar niet minder interessante delen van Tallinn te zien. We reden richting het havengebied waar de industrie en de appartementsblokken weinig veranderd zijn sinds het Sovjetbewind. We bezochten ook het voetbalstadium van Tallinn, de rijkere buurten en de groene gebieden binnen de stad.
Gedurende de hele tocht, kregen we uitleg van een Estse student die ons heel wat over de geschiedenis van Estland en de stad Tallinn vertelde. Hij vertelde ons over het Sovjetverleden van dit land en hoe de druk van Russische politici op dit land nog steeds aan te voelen is op vele gebieden. Zo is het momenteel zo dat veel van die politici Estland afschrijven als een land waar de vele Russische migranten als minderheid onderdrukt worden. De Rus die je hier in de straat tegenkomt, heeft echter een ander verhaal te vertellen…
We leerden ook hoe de songfestivals die in Tallinn gehouden worden, van heel groot belang zijn voor vele Esten. Ze zijn een teken van onafhankelijkheid, van vrijheid. Op die festivals mogen immers de Estse patriottische liederen uit volle borst gezongen worden, iets dat in de vroegere Sovjet-Unie totaal ondenkbaar was.
De trip was voor mij enorm leerrijk. Ik heb het gevoel dat dit land helemaal voldoet aan de verwachtingen die ik erbij had. Ik wilde vooral ook veel leren over de Estse cultuur en geschiedenis en lijk hier echt wel op mijn wenken bediend te worden.
Een ander cultureel aspect waar Debbie en ik zeker willen van genieten is de opera. Op een vijftal minuten wandelafstand, ligt een prachtig gebouw waarin er dagelijks dans- en operavoorstellingen zijn. Maandag zullen wij naar de voorstelling ‘Cassandra’ gaan kijken. Maar ook een andere operavoorstelling trok onze aandacht: ‘La Traviata’. Dit stuk kunnen we gaan bekijken op 14 februari, we vonden hierin het ideale geschenk om onszelf voor Valentijn cadeau te doen.
Nu ik dit hier neerschrijf, besef ik dat ik op die ene dag dat we hier zijn, al enorm veel gezien en geleerd hebben. Ik ben heel blij Estland als land uitgekozen te hebben. Ik kan bijna niet wachten om morgen meer over dit land en haar hoofdstad te weten te komen. Ik hou jullie alvast op de hoogte!
Warme groeten,
Jolien
Naast de vier kamers zijn er ook nog een goed uitgerust keukentje, een badkamer en toilet.
Vanochtend was het leuk wakker worden in een, tegen alle verwachtingen in, warm bedje. Debbie en ik verkenden eerst even onze omgeving en gingen op zoek naar een supermarkt om de meest noodzakelijke dingen te kunnen kopen. De supermarkt bevond zich in een winkelcentrum dat veel moderner is dan de winkelcentra die je bij ons kan vinden. We zijn in een moderne stad terechtgekomen, een stad die veel meer te bieden heeft dan we verwacht hadden.
Deze middag nam Maris, een studente die vorig jaar via het Comeniusproject in Tielt terechtkwam, ons op sleeptouw om ons de belangrijkste dingen die de stad te bieden heeft te tonen. Maris was echt heel vriendelijk en toonde ons eerst de school waar we stage zullen lopen. Die is ronduit schitterend. De school zetelt in een prachtig oud gebouw en heeft een nieuw gedeelte waarin je onder andere een moderne gymzaal en een zwembad kan vinden. Ik kijk er al enorm naar uit om daar les te mogen geven.
Maris leidde ons daarna rond in de ‘old town’ met de prachtige middeleeuwse stadsmuren, de vele kerkjes en leuke smalle steegjes. Ze toonde ons ook enkele plaatsen met een prachtig panoramisch zicht op de benedenstad en op de zee. Dit prachtige uitzicht konden Debbie en ik niet aan onze lens laten ontsnappen en werd meteen vastgelegd.
Onze rondleiding eindigde voor een kerkje waar we samen met een heleboel andere Erasmusstudenten een rondrit getrakteerd kregen door alle verschillende delen van Tallinn. We kregen op de bus de minder toeristische, maar niet minder interessante delen van Tallinn te zien. We reden richting het havengebied waar de industrie en de appartementsblokken weinig veranderd zijn sinds het Sovjetbewind. We bezochten ook het voetbalstadium van Tallinn, de rijkere buurten en de groene gebieden binnen de stad.
Gedurende de hele tocht, kregen we uitleg van een Estse student die ons heel wat over de geschiedenis van Estland en de stad Tallinn vertelde. Hij vertelde ons over het Sovjetverleden van dit land en hoe de druk van Russische politici op dit land nog steeds aan te voelen is op vele gebieden. Zo is het momenteel zo dat veel van die politici Estland afschrijven als een land waar de vele Russische migranten als minderheid onderdrukt worden. De Rus die je hier in de straat tegenkomt, heeft echter een ander verhaal te vertellen…
We leerden ook hoe de songfestivals die in Tallinn gehouden worden, van heel groot belang zijn voor vele Esten. Ze zijn een teken van onafhankelijkheid, van vrijheid. Op die festivals mogen immers de Estse patriottische liederen uit volle borst gezongen worden, iets dat in de vroegere Sovjet-Unie totaal ondenkbaar was.
De trip was voor mij enorm leerrijk. Ik heb het gevoel dat dit land helemaal voldoet aan de verwachtingen die ik erbij had. Ik wilde vooral ook veel leren over de Estse cultuur en geschiedenis en lijk hier echt wel op mijn wenken bediend te worden.
Een ander cultureel aspect waar Debbie en ik zeker willen van genieten is de opera. Op een vijftal minuten wandelafstand, ligt een prachtig gebouw waarin er dagelijks dans- en operavoorstellingen zijn. Maandag zullen wij naar de voorstelling ‘Cassandra’ gaan kijken. Maar ook een andere operavoorstelling trok onze aandacht: ‘La Traviata’. Dit stuk kunnen we gaan bekijken op 14 februari, we vonden hierin het ideale geschenk om onszelf voor Valentijn cadeau te doen.
Nu ik dit hier neerschrijf, besef ik dat ik op die ene dag dat we hier zijn, al enorm veel gezien en geleerd hebben. Ik ben heel blij Estland als land uitgekozen te hebben. Ik kan bijna niet wachten om morgen meer over dit land en haar hoofdstad te weten te komen. Ik hou jullie alvast op de hoogte!
Warme groeten,
Jolien
Subscribe to:
Posts (Atom)
