2 februari

8u30, me afvragen of ‘k nog iets nodig heb of nodig zal hebben. 11u30, laatste Belgische maaltijd voor drie weken verorberen. Kan het nog nationalistischer dan Belgische frieten? 15u24, trein nemen richting Deinze. 15u38, aankomen in Deinze. 15u59, samen met mijn pa, oom, Jolien, Tom, Marlies en Jolien haar ma de trein nemen richting Brussel Nationale Luchthaven. 17u08, aankomen in Brussel Nationale Luchthaven.
Pas tonen om je vliegtuigticket af te halen.
Rond 19u20 nam ‘k afscheid van m’n pa en m’n oom. De waterlanders deden hun werk niet, gelukkig maar.
Nogmaals pas tonen, alles wat je bij je hebt in ’n blauw bakje deponeren, vest uit… Daarna door één of ander ding stappen dat controleert of er zich op welke plaats dan ook metaal op je lichaam bevindt. ‘k Ging ervoor, maar moest blijven waar ‘k was. Het ‘ding’ maakte lawaai. Wie had ooit gedacht dat mijn schoenen ’n metaalbom zouden zijn? ’n Vrouw verzocht me m’n schoenen, al aanhoudend, op nog ’n ander ding te plaatsen. Dus, dat deed ‘k. Diezelfde vrouw verzocht me nadien m’n schoenen uit te doen. Dus, dat deed ‘k. Paar minuten later kreeg ‘k m’n schoenen terug. Alles in orde verklaard…
Op weg naar de ‘gate’. Genesteld op ’n bankje hoor ‘k drie mannen voor mij en twee vrouwen naast me in het ‘Estonian’ tegen mekaar praten. ‘k Snap er niks van. Blijkbaar geen enkele andere Belg die zich naar Estland waagt. Vanuit de gate kunnen we ’n blik werpen op ons vliegtuigje. ‘k Zeg ‘vliegtuigje’, want ’t is ’n klein vliegtuig… Hooguit bestemd voor ’n tweehonderdtal personen. 19u40, le moment suprême ! Nogmaals pas tonen en vliegtuigticket, een aangename vlucht toegewenst krijgen en je dan door ’n gang naar de buik van het vliegtuig begeven. Rij 14, plaatsen A en B aan de linkerzijde, met zicht op de vleugel, zijn de onze. Rond 20u start het vliegtuig z’n motoren. De veiligheidsmaatregelen komen ter sprake, ‘k heb er geen oren naar. Terwijl ‘k Humo lees, komt het vliegtuig in beweging. Herken je dat gevoel, de eerste keer op ’n onbekende attractie, de spanning en adrenaline die zich ’n weg boort doorheen je lichaam? Wel, mijn gevoel was daarmee te vergelijken. ’n Vliegtuig dat opstijgt, terwijl je naar de lichtjes onder je kijkt. ’n Vliegtuig dat in volle vaart de aarde verlaat,er afstand van neemt, terwijl je naar de lichtjes onder je kijkt. Onvergetelijk…
’n Vliegtuig nemen is net zoals ’n rit op de trein, de bus, de auto, de fiets… Maar toch, op 10.000 meter hoogte vliegen heeft toch dat ietsje meerwaarde. In die uren op het vliegtuig is Humo ’n gelezen genoot geweest.
22u30, Belgische tijd, brengt ’n zachte landing ons ‘Estonian’ grondgebied. Het eerste opvallende aspect is de sneeuw en de koude die je als ’n zacht deken omarmt. Nogmaals pas tonen. Bagage bemachtigen we in ’n handomdraai. En daarna begint de zoektocht naar Virve, onze coördinator ter plaatse. De zoektocht is snel voorbij. Koffers inladen, Virve haar dochter begroeten die ons naar de verblijfplaats brengt en voor het eerst tot het besef komen dat Tallinn de plaats is waar het ons drie weken om te doen zal zijn. Onderweg lijkt Tallinn gehuld in ’n sneeuwtapijt. ‘k Kijk m’n ogen uit. Op ongeveer 15 minuten van de luchthaven bevindt zich onze verblijfplaats. Drie sleutels zijn nodig om je ’n weg naar de kamers te begeven. Ieder heeft z’n eigen kamer, voorzien van twee bedden, ’n kast, kleerhangers, beddengoed, nachtkastje en ’n staande lamp. Virve geeft ons wat informatie over de hoofdstad en ’n welkomstpakket bestaande uit 2 mandarijntjes, ’n banaan en ’n broodje kaas. Ze is de vriendelijkheid zelve volgens mij! Na het nemen van enkele welkomstfoto’s, het installeren en sturen van ’n sms hier en daar, was het tijd voor ’n welverdiende nachtrust.

Debbie